گذار ، و او چنان كرد . سپس عمر فرمان امارت خراسان را براى عبد الرحمن نوشت و او را دستور داد كه مسلمانان ما وراء النهر را با فرزندانشان به مرو بازآورد و چون بايشان پيشنهاد كرد زير بار نرفتند ، پس به عمر نوشت كه خود بماندن آنجا رضا داده‌اند و عمر راى او را در اين كار پسنديد . عمر از گرفتارى و نادارى كسانى كه همراه مسلمه در بلاد روم بودند ، خبر يافت و عمرو بن قيس را بجنگ تابستانى اعزام داشت و همراه وى براى كسانى كه همراه مسلمه بودند ، پوشاك و خوراك و كمك نقدى فرستاد . عمر ، عبد العزيز بن حاتم [ بن نعمان ] باهلى را فرستاد و او در نبرد با تركان چنان پافشارى كرد كه از ايشان جز گريخته اى جان بدر نبرد و با پنجاه اسير از ايشان نزد عمر آمد ، پس مردى از مسلمانان درباره يكى از اسيران به عمر گفت : اى امير مؤمنان ، اگر مىديدى كه اين مرد مسلمانان را مىكشد ، نبردى دردناك ديده بودى . عمر گفت : برخيز و گردنش را بزن . وفات على بن الحسين ع على بن حسين بن على بن ابى طالب ع در سال 99 و بقول كسانى در سال 100 در 58 سالگى وفات كرد [ 1 ] ، افضل مردم بود و بيش از ديگران عبادت مىكرد و « زين العابدين » و نيز براى اثر سجده اى كه در پيشانى داشت ، « ذو الثفنات » ناميده مىشد و در شب و روز هزار ركعت نماز مىگزارد و در هنگام غسل آثارى مثل زانوهاى شتر بر دو شانه او ديده شد و بخانواده اش گفتند : اين آثار چيست ؟ گفتند : از خوار و

--> [ 1 ] مروج الذهب ج 3 ص 169 ، و در سال 95 على بن حسين بن على بن ابى طالب در پادشاهى وليد وفات كرد و در مدينه در بقيع غرقد با عموى خود حسن بن على دفن شد ، و پنجاه و هفت ساله بود ، و بقولى در سال 94 درگذشت و همه اعقاب حسين ، از همين على بن الحسين است ، و سجاد و ذو الثفنات و زين العابدين همو است .